Wąż Meduzy r.15 - pierścionek

„Niegdyś była tak piękna, że wielu się o nią starało. Najpiękniejsze zaś miała włosy. Ktoś mi opowiadał, kto widział”.

Owidiusz, Metamorfozy, księga 4, 792-800

Córa Forkosa i Keto. Siostra Steno i Euriale.
Najmłodsza z trzech Gorgon, którą dotknęło przekleństwo śmiertelności.
Piękna i oddana kapłanka.

Przemieniona w bestię.

Zbezcześciła świątynię swej ukochanej Ateny. Tak mówili, a skoro mówili, to przecież musieli mówić prawdę. A powiadali również, że w ramach kary, rozgniewana bogini skazała ją na okrutny los. Naznaczyła ją niezbywalnym piętnem. Wzrokiem, który przemieniał w kamień.

Meduza. Kapłanka, która stała się postrachem bogów i śmiertelników. Symbolem siły, zemsty i kobiecej energii, która rozkwitała tak, jak bujnie rozkwitał jej osobliwy ogród. Ogród, w którym z czasem zaczęły wzrastać kolejne, kamienne sylwetki. Zamrożone w czasie, powykrzywiane ciała o popękanych wargach i mętnym spojrzeniu. Te, którym nie było dane wydać ostatniego tchnienia.

Zbierała swe żniwo, z ekscytacją wsłuchując się w ich milknące serca. Wpatrywała się w sztywniejące kończyny i szarzejącą skórę, z której uchodziły resztki ciepła. W twardniejące warstwa po warstwie ciała i purpurowe żyły zamierające pod ich powierzchnią, niczym skute lodem rzeki. W zastygające w błagalnym geście palce i rozchylone wargi, zza których wyłaniały się zszarzałe zęby.

Krzyk więzł pomiędzy nimi na całą wieczność. Strach nie nadążał ustępować miejsca śmierci, przez co już na zawsze rozlewał się na ich pobladłych twarzach.

A ona znów zostawała sama. Rozgniewana, zraniona i odrzucona. Mająca za jedyne towarzystwo swoje wierne wężę. Nieodłącznych kompanów. Nigdy nie przemienionych w kamień, lecz zatopionych w srebrnej wylince, aby po wiek wieków wić się u boku swej wyklętej opiekunki.

Zrodzonych z pasji i miłości do tworzenia. Tak jak krew Meduzy, która mogła nie tylko przywracać życie, lecz także je odbierać. Jak krew, która spadła na ziemię, gdy Perseusz wracał ze swej wyprawy i jak krew, którą król Erichtonius otrzymał w darze od Ateny. Krew, którą posiadł Asklepios, a którego świętym zwierzęciem był wąż.

Krew zamknięta w kamieniach granatu, otulonych srebrem. Symbol kobiecej siły, gniewu i walki o sprawiedliwość. Szkarłat spojrzenia Meduzy, czuwającego spomiędzy srebrzystych splotów, niczym wyłaniające się spomiędzy jej włosów węże.

Opowieść, której nie udało się pogrzebać. Klątwa, która przetrwała i potwór, który nie zrodził się z natury.

materiał: srebro 999
kamień: granat
rozmiar: 15 (55mm)